Een fraai gebit dat zichtbaar is tijdens de lach, past in het huidige schoonheidsideaal. Medebepalend voor het uiterlijk is de lachlijn: de projectielijn van de onderrand van de bovenlip op de tandboog van de bovenkaak tijdens de lach. Op basis van een literatuuronderzoek zijn in dit artikel de methoden voor het bepalen van de positie van de lachlijn besproken, zijn demografische gegevens over de positie van de lachlijn verstrekt en is bekeken welke factoren de positie van de lachlijn beïnvloeden. Er is geen eenduidige methode om de positie van de lachlijn te bepalen. Men kan ruwweg onderscheid maken in kwalitatieve en (semi-)kwantitatieve benaderingswijzen. De (semi-)kwantitatieve methoden hebben voor onderzoek duidelijk voordelen, maar hun betrouwbaarheid is niet altijd bekend. Uit onderzoek is gebleken dat de gingiva in de bovenkaak tot en met de eerste molaren bij minimaal 40% van de proefpersonen niet zichtbaar was tijdens de lach en in de onderkaak was dit zelfs bij minimaal 90%. Verder bleek dat bij vrouwen de positie van de lachlijn gemiddeld hoger gesitueerd was dan bij mannen en dat nog niet bewezen is dat de lachlijn lager komt te liggen als mensen ouder worden.

Voorwoord bij het Voorjaarscongres van de NVT, 21 maart 2003

Toekomstige medische historici zullen mogelijk de opkomst van ‘evidence-based medicine’ (EBM) of de evidence-based geneeskunde in het laatste decennium van de vorige eeuw beschrijven als een cruciale stap voorwaarts. Het kernidee van evidence-based geneeskunde is dat de besluitvorming in de spreekkamer niet op pathofysiologische overwegingen en meningen van deskundigen behoort te berusten, maar op de resultaten van toegepast patiëntgebonden onderzoek (Sacket et al, 2000; Offringa et al, 2000).

‘Evidence’ voor beslissingen en handelingen is een belangrijke pijler voor een goede tandheelkundige praktijkvoering. De hoeveelheid literatuur waarin de ‘evidence’ moet worden gevonden, is overweldigend groot. Het is ondoenlijk voor de individuele tandarts dit allemaal bij te houden. Hierdoor, maar ook door traditie vindt in de tandheelkunde veel overdracht van ‘evidence’ plaats zonder dat de basis en de kwaliteit ervan duidelijk zijn.

De bibliotheek van een faculteit Tandheelkunde is lang de enige mogelijkheid geweest om toegang te krijgen tot de internationale tandheelkundige literatuur. De laatste jaren is er een ontwikkeling geweest van bibliotheek naar mediatheek, waar naast boeken en tijdschriften ook veel elektronische bestanden en ander digitaal onderwijsmateriaal beschikbaar zijn.

Een 88-jarige man werd opgenomen op de afdeling Dermatologie van een academisch ziekenhuis wegens bulleus pemfigoïd van de huid. Tijdens zijn opname ontwikkelde hij bulleus aandoende, met bloed gevulde zwellingen van het mondslijmvlies. Het bleek te gaan om een op angina haemorrhagica bullosa gelijkende afwijking ten gevolge van een stoornis in de bloedstolling.

Intranasaal doorgebroken gebitselementen komen weinig voor. Om de etiologie van dit fenomeen beter te begrijpen, is het belangrijk goed gedocumenteerde casuïstiek ter beschikking te hebben. Gezien de morbiditeit die een intranasaal gelegen gebitselement kan veroorzaken, zoals neusobstructie, rhinorrhoe of epistaxis, is het van belang tijdig de diagnose te kunnen stellen om vervolgens tijdig te kunnen behandelen. Er zijn verschillende methoden om een intranasaal gelegen gebitselement te verwijderen. Eén van de meest recente methoden is verwijdering met behulp van endoscopie. Dit zou minder comorbiditeit geven dan de meer conventionele methoden. In dit artikel worden twee casus beschreven en wordt een kort overzicht van de literatuur over dit onderwerp gegeven.

Sarcoïdose ofwel de ziekte van Besnier-Boeck is een chronische granulomatose, wellicht met een auto-immuunkarakter, die in meerdere organen kan voorkomen. In ongeveer een derde van de gevallen begint de ziekte (sub)acuut, in de meeste gevallen kan de ziekte lang verborgen blijven en als toevalsbevinding aan het licht komen. bij vrijwel alle patiënten zijn de longen aangetast door granulomen en ontstekingscellen, leidend tot een verminderde gaswisseling, met dyspneu als gevolg. Andere veelvuldig betrokken organen zijn de grotere gewrichten, de huid en het oog. De therapie behelst meestal corticosteroïden. Het is een dilemma welke patiënten deze moeten krijgen. De heftigheid van het proces in vitale organen geeft de doorslag bij het besluit tot behandelen.

De grote website van het Academisch Centrum Tandheelkunde Amsterdam geeft erg veel informatie over de structuur en de aangeboden diensten van deze faculteit tandheelkunde. Voor de bezoeker van deze site worden de vele gegevens via een zeer uitgebreide menustructuur goed toegankelijk gemaakt.