Toekomstige medische historici zullen mogelijk de opkomst van ‘evidence-based medicine’ (EBM) of de evidence-based geneeskunde in het laatste decennium van de vorige eeuw beschrijven als een cruciale stap voorwaarts. Het kernidee van evidence-based geneeskunde is dat de besluitvorming in de spreekkamer niet op pathofysiologische overwegingen en meningen van deskundigen behoort te berusten, maar op de resultaten van toegepast patiëntgebonden onderzoek (Sacket et al, 2000; Offringa et al, 2000).