Onlangs verscheen een beschouwing in het Journal of Esthetic and Restorative Dentistry over de verschuiving van amalgaam naar composiet als direct vulmateriaal in de zijdelingse delen. Als nadelen voor het abrupt overstappen naar composiet worden genoemd de relatieve onbekwaamheid van tandartsen met composietverwerking en de grote operateurgevoeligheid, waardoor veel klinische problemen zouden voorkomen. Het artikel beschijft de situatie in de Verenigde Staten, waar posterieur composiet nog slechts mondjesmaat wordt onderwezen. Deze situatie lijkt anders dan in Nederland, waar amalgaam grotendeels uit het onderwijs is verdwenen. Vooral wanneer de overgang geleidelijk verloopt, lijken er weinig klinische problemen op te treden. Het is dan ook goed te beseffen dat geconstateerde verschillen in de kwaliteit van amalgaam en composietrestauraties voor een groot gedeelte operateurbepaald zijn. Anderzijds doet de tandarts er goed aan bewezen materialen en technieken te gebruiken die inmiddels ook voor posterieur composiet bekend zijn.