De opkomst van de beroepsdifferentiatie in de tandheelkunde is een krachtige stimulans gebleken voor het onderzoek op deelgebieden, het volgen van bij-en nascholing door tandartsen en een verbreding van het zorgaanbod in Nederland. De tandartsen hebben deze ontwikkeling geïncorporeerd in hun beroepsuitoefening en verwijzen hun patiënten naar gedifferentieerde tandartsen wanneer zij daaraan behoefte hebben. De veranderende zorgvraag als gevolg van de uitbreiding van behandelmogelijkheden vraagt echter aanpassingen in de opleiding tot tandarts. Een deel van het onderwijs van differentiatieopleidingen moet worden opgenomen in de reguliere opleiding. Dit is des te meer van belang gezien het streven van de overheid naar taakdelegatie of taakherschikking in de tandheelkunde. Zonder deze aanpassingen leiden beroepsdifferentiatie en taakdelegatie tot uitholling van het beroep. Een advies ‘Innovatie in de mondzorg’ wordt op korte termijn aangeboden aan het kabinet. Bij het streven naar een verrijking van het beroep van tandarts moet rekening worden gehouden met de verschillende wijzen waarop huidige en toekomstige tandartsen hun beroep willen uitoefenen.