Op 8 december 2006 is prof. dr I. van der Waal, hoofd van de afdeling Mondziekten en Kaakchirurgie van het Vrije Universiteit medisch centrum, benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. De bij deze hoge onderscheiding behorende versierselen werden hem in Tilburg uitgereikt tijdens de jaarlijkse bijeenkomst in het kader van de Van der Kwast-lezing. Van der Waal dankt deze onderscheiding onder andere aan de meer dan voortreffelijke wijze waarop hij zich op zijn wetenschapsgebied manifesteert.

VICRYL® rapide is een snel resorbeerbaar synthetisch hechtmateriaal dat veel wordt toegepast binnen de (orale) chirurgie. De hechtdraad wordt door hydrolyse afgebroken, waardoor de draad oplost en verwijdering niet nodig is. In dit onderzoek is de klinische geschiktheid van de vernieuwde generatie VICRYL® rapide vergeleken met die van de oorspronkelijke generatie. Het doel van het onderzoek was het aantonen van ‘non-inferioriteit’ in de klinische geschiktheid van de 2 hechtmaterialen. ‘Geschiktheid’ is hierbij gedefi nieerd door afwezigheid van hinder, minimale pijn voor de patiënt, een goede knoopvastheid en treksterkte, een voorspelbare oplosbaarheid, minimale weefselreactie en een goede wondsluiting. In het onderzoek participeerden 120 patiënten die een apexresectie ondergingen. De patiënten werden gerandomiseerd in 2 groepen: een groep waarin de vernieuwde generatie VICRYL® rapide (n = 60) werd toegepast, en een controlegroep waarin de oorspronkelijke generatie werd toegepast (n = 60). Het onderzoek werd dubbelblind uitgevoerd. Wat de klinische geschiktheid betreft kan worden geconcludeerd dat de toepassing van de vernieuwde generatie VICRYL® rapide geen signifi cante verbetering oplevert ten opzichte van de oorspronkelijke generatie.

De tandheelkundige zorg voor mensen met een verstandelijke en/of andere beperking brengt vaak de nodige problemen met zich mee en vraagt extra deskundigheid en competenties van de behandelende tandarts. Als behandeling in de algemene praktijk niet (meer) mogelijk is, kan verwezen worden naar een centrum voor bijzondere tandheelkunde of tandartspraktijken in instellingen voor mensen met een verstandelijke beperking. De differentiatieopleiding tot tandarts-gehandicaptenzorg, die sinds 2004 bestaat, zorgt voor een verruiming en verbetering van de behandelmogelijkheden voor mensen met een beperking.

Het doel van dit onderzoek was eventueel bestaande knelpunten en belemmeringen te identifi ceren ten aanzien van de zelfzorg en de tandheelkundige zorgverlening aan thuiswonende kinderen met een ernstige verstandelijke beperking. De steekproef bestond uit ouders (n = 126) en behandelende tandartsen (n = 40) van kinderen van 4-12 jaar afkomstig uit 7 kinderdagverblijven, aan wie gevraagd werd een vragenlijst in te vullen. Gevonden werd dat relatief veel kinderen (32%) geen tandarts hadden of bezochten; van de allochtone kinderen was dit zelfs meer dan de helft. Van de ouders gaf tweederde aan problemen te ondervinden bij de dagelijkse gebitsverzorging en 70% vond dat de mondhygiëne kon worden verbeterd. Van de tandartsen was een kwart ontevreden over de door hen zelf geboden zorg en driekwart vond dat de huidige tandheelkundige zorg aan deze groep patiënten verbetering behoeft. De resultaten doen vermoeden dat de begeleiding aan ouders van kinderen met een ernstige verstandelijke beperking kan worden verbeterd en onderschrijven het belang van gedegen onderwijs in het omgaan met en de behandeling van mensen met beperkingen.

Een in situ polymeriserend acrylaatcement met een open, sponsachtig poreuze structuur bleek op de poreuze plaatsen in het verharde materiaal ingroei van botweefsel mogelijk te maken. De ontwikkeling in 1975 van dit acrylaatcement vloeide voort uit onderzoek naar de schadelijke effecten van lokaal uithardend polymethylmethacrylaat op de omringende weefsels. De bijmenging van een waterige gel aan het polymethylmethacrylaat veroorzaakte een sterk verlaagde temperatuurpiek tijdens het uitharden waardoor een verbeterde weefselcompatibiliteit ten opzichte van het ongemodifi ceerd cement werd verkregen. De verwachting dat het zo ontstane poreuze cement een verbeterd cement voor de fi xatie van heupprothesen zou zijn, werd niet bewaarheid vanwege de door dezelfde porositeit veroorzaakte verslechtering van de mechanische sterkte. Het cement bleek wel goed toepasbaar op plaatsen waar geen grote mechanische belastingen optreden, zoals bij opvullingen en augmentaties van craniofaciale botdefecten. Ondanks succesvolle klinische onderzoeksresultaten en gunstige langjarige evaluaties bleek verdere commerciële ontwikkeling van het cement niet haalbaar vanwege een te klein geachte markt.

Een 52-jarige vrouw werd gezien met een klein plaveiselcelcarcinoom van de gingiva palatinaal van de gebitselementen 21 en 22. Deze lokalisatie is relatief zeldzaam voor een plaveiselcelcarcinoom. De behandeling bestond uit een partiële bovenkaakresectie. Het operatiedefect werd gesloten door middel van een defect-frameprothese. Tot op heden, ongeveer 5 jaar na de behandeling, hebben zich geen tekenen van recidief of metastasering voorgedaan.

Cariologie: Verzegelen van actieve approximale cariëslaesies. Restauratieve tandheelkunde: Tetric Ceram en Vitremer vergeleken na 5 jaar, Duurzaamheid van reparaties. Kindertandheelkunde: Apexificatie metMTA of calciumhydroxide, Na-effecten van sedatie in dekindertandheelkunde. Orthodontie: 1-fase versus 2-fase behandeling bij Klasse II-afwijking. Materiaalkunde: Radiopaciteit van cementlagen, Duurzaamheid van hechting aan dentine. Mondziekten en kaakchirurgie: Afwijkingen van mondslijmvlies bij ziekte van Darier.

Handboek endodontologie voor tandarts - ‘Spitting image’ - De principes van de klinische tandheelkunde - Angst voor de tandarts. M. Trope, G. Debelian: Endodontics manual for the general dentist. E. Astreinidou: Spitting image. Image based prevention and measurement of radiation-induced xerostomia. A.J.E. Qualtrough, J.D. Satterthwaite, L.A. Morrow, P.A. Brunton: Principles of operative dentistry. A. de Jongh: Angst voor de tandarts.