In een retrospectief onderzoek werden de mogelijke relaties betudeerd tussen een aantal bij aanvang van de behandeling geregistreerde klinische en psychologische factoren en het uiteindelijke behandelresultaat. De gegevens van 102 patiënten van een universitaire kliniek voor temporomandibulaire disfuncties werden geanalyseerd. Bij 51 patiënten waren de pijnklachten aan het eind van de behandeling niet of slechts gedeeltelijk verdwenen, bij 51 andere patiënten, geselecteerd op gelijke leeftijd en geslacht, waren de pijnklachten geheel verdwenen. Het logistische regressiemodel (p = 0,008; verklaarde variantie = 15%; sensitiviteit = 59%; specificiteit = 57%) wees uit dat een niet-succesvolle behandeling geassocieerd was met een groter aantal voorafgaande behandelingen voor temporomandibulaire disfuncties en een groter aantal mandibulaire functiestoornissen; een succesvolle behandeling met hogere scores op de initiële pijngradatieschaal. Dit onderzoek geeft aan dat bepaalde factoren kunnen helpen bij het vroegtijdig herkennen van patiënten die het risico lopen niet positief te reageren op de behandeling van temporomandibulaire stoornissen.

Evenals de overige disciplines binnen de tandheelkunde heeft de kindertandheelkunde een ontwikkeling doorgemaakt in de richting van een differentiatieopleiding. Na een voorzichtige start aan het eind van de vorige eeuw bestaat er thans een door de European Academy of Paediatric Dentistry (EAPD) erkende en de Nederlandse Vereniging voor Kindertandheelkunde (NVvK) opgezette opleiding tot tandarts-pedodontoloog en een daarmee verband houdend register. Na een eerste inschrijving in het register heeft recent een visitatieronde plaatsgevonden waarna ruim 30 tandartsen-pedodontologen officieel zijn ge(her)registreerd en erkend. Zij zijn werkzaam zowel in de algemene praktijk, verwijspraktijken en centra voor bijzonder tandheelkunde als binnen universitaire medische centra en zij staan algemeen practici graag met raad en daad terzijde.

Hoewel atraumatic restorative treatment (ART) als een patiëntvriendelijke behandelmethode wordt gepropageerd, is hiervan weinig wetenschappelijk bewijs voorhanden. Het doel van het hier beschreven onderzoek was een betrouwbare meting te verkrijgen van de mate van ongemak die kinderen ervaren wanneer zij worden behandeld met ART en wanneer zij op conventionele wijze worden behandeld. At random werden 403 Indonesische schoolkinderen over 2 groepen verdeeld. Bij elk kind werd 1 tweevlaksrestauratie in een tijdelijke molaar vervaardigd door middel van ART of met roterend instrumentarium. Het ongemak werd gemeten aan de hand van de hartfrequentie en de observatie van het gedrag (Venham-schaal). De Venham-scores verschilden tijdens de gehele behandeling significant tussen beide groepen, de hartfrequentiemetingen alleen tijdens diepe excavatie. Er werd een verband gevonden tussen de Venham-score en de hartfrequentie. Sekse, initiële angst en operateur waren hierop van invloed. Geconcludeerd wordt dat kinderen die worden behandeld met ART minder ongemak ervaren dan kinderen die worden behandeld met roterend instrumentarium.

Dit artikel is een bewerkte vertaling van een redactionele bijdrage die in juni 2006 is verschenen in het Journal of the American Dental Association. In het eerste deel ervan wordt het uitbreken van een bofepidemie in de Verenigde Staten beschreven en de rol die tandartsen kunnen spelen bij het vroegtijdig identificeren van patiënten met deze ziekte. Een tweede deel beschrijft het risico op het uitbreken van een vogelgrieppandemie en het ontwikkelen van een vaccin daartegen. In een commentaar op de inhoud van deze redactionele bijdrage wordt het risico op het uitbreken van zowel de bof als de vogelgriep in Nederland besproken. Ook worden de maatregelen van de Nederlandse overheid bij een grieppandemie behandeld. Geconcludeerd wordt dat de mogelijke rol van tandartsen bij het identificeren van patiënten met de bof en bij een grieppandemie zeer beperkt is. Wel wordt geadviseerd dat tandartsen zich regelmatig in algemene termen op de hoogte stellen van de actuele situatie van alle infectieziekten in Nederland.

Tot de reeks van preventieve maatregelen om cariës te voorkomen behoort de bevordering van remineralisatie van glazuur. Fluoride heeft een belangrijke invloed op het remineralisatieproces. Er is veel onderzoek gedaan naar het effect van de wijze waarop fluoride wordt toegediend, de concentratie en het type fluoride. In het klinisch onderzoek van dit proefschrift werd over een periode van 3 maanden in vivo het remineralisatieproces van laesies in menselijk glazuur longitudinaal gevolgd. In het onderzoek werden beide initiële typen glazuurdefecten onderzocht, te weten de oppervlakkige verweking en de onderhuidse laesie. Daarbij werd vooral de invloed van fluoride op het remineralisatieproces bestudeerd. Uit het onderzoek bleek onder andere dat het gebruik van een 1.500 ppm fluoridetandpasta effectiever is bij het remineralisatieproces dan het gebruik van een 50 ppm fluoridespoelmiddel. Tevens bleek dat de fluoridegradiënt in de laesie, maar vooral ook het feit of het fluoride het laesiefront bereikt, van essentieel belang is voor het remineralisatieproces.

De ziekte van Kahler, het multipel myeloom, is een maligne aandoening door woekering van plasmacellen in het beenmerg. Klinisch wordt de ziekte onder andere gekenmerkt door bloedarmoede, botpijnen, spontane fracturen en verhoogde infectiegevoeligheid. In het eindstadium kunnen ernstige nierfunctiestoornissen ontstaan. Met de huidige chemotherapie kan bij 50 tot 70% van de patiënten een goed behandelresultaat worden bereikt. Een complete remissie wordt slechts bij een minderheid bereikt. Radiotherapie wordt vaak naast de chemotherapie toegepast. Bisfosfonaten worden toegediend om de botresorptie te remmen waardoor het aantal botcomplicaties door osteolyse wordt verminderd. Recent is echter een verband gemeld tussen het gebruik van bisfosfonaat en osteonecrose van de kaken. Het verdient aanbeveling om bij patiënten met het multipel myeloom voorafgaand aan een bloedige mondzorgbehandeling in overleg met de behandelend specialist te treden om het risico van complicaties te verkleinen.

De voortgaande ontwikkeling van de techniek en de wetenschap enerzijds en de toegenomen informatiebehoefte van het publiek over gezondheidszaken anderzijds dwingen practici het klinisch handelen meer en meer evidence-based te onderbouwen. In de voortdurende stroom aan wetenschappelijke literatuur kan het lastig zijn relevante valide informatie boven water te krijgen. De practicus kan, mits enigszins getraind in het herkennen en beoordelen van kwalitatief goede evidence-based literatuur over tandheelkunde, via internet deze voor de praktijk waardevolle informatie selecteren.

Prothetische tandheelkunde: Hechtsterkte van 3 glasvezelstiftsystemen aan worteldentine. Gnathologie: Waarom komt TMD vaker voor bij vrouwen? Orthodontie: Protrusie onderfront oorzaak gingivarecessie? Preventieve tandheelkunde: Opnieuw cariës na behandeling onder algehele anesthesie. Kindertandheelkunde: Gevolgen van gastro-oesofageale reflux bij kinderen, Voedingspatroon van jonge kinderen met ernstige cariës. Radiologie: Beeldcompressie. Sociale tandheelkunde: Cariësrisicofactoren bij Zweedse 19-jarigen.

Verhoging van de bodem van de sinus maxillaris - Het oogsten van bot in de orale implantologie - Intraorale reparatie van restauraties met composiet. O.T. Jensen (ed.): The sinus bone graft. F.H. Alfaro: Bone grafting in oral implantology. M.O. Ahlers: Intraorale Reparatur zahnfarbener Restaurationen aus Composite-Fuellungswerkstoffen.