Naar aanleiding van de observatie van gebitserosie bij een 9-jarig kind in een algemene praktijk zijn de erosieve eigenschappen van aangezuurd snoepgoed onderzocht. Bij 3 kinderen in de leeftijd van 4, 8 en 12 jaar werden de speekselsecretiesnelheid en de zuurgraad van de mondvloeistof gemeten voor, tijdens en na consumptie van verschillende soorten snoep. De meeste soorten snoep waren na 2 minuten volledig geconsumeerd. Gedurende deze periode steeg de speekselsecretiesnelheid tot minimaal 2 en maximaal 3,5 ml/min. Tegelijkertijd daalde de pH van de mondvloeistof tot beneden de 5, en soms zelfs tot 4. Herstel van de speekselsecretiesnelheid en de zuurgraad van de mondvloeistof trad op binnen 2 minuten. Deze resultaten suggereren dat frequent gebruik van kindersnoep zou kunnen bijdragen aan de ontwikkeling van tanderosie.

In 2005 vond opnieuw een tandheelkundig klinisch onderzoek naar de prevalentie van tandcariës plaats bij 6- en 12-jarige Haagse schoolkinderen. Bij de 12-jarigen werd daarnaast gekeken naar de prevalentie van erosieve gebitsslijtage. De steekproef bestond uit 814 leerlingen van 12 basisscholen in Den Haag. De resultaten tonen dat na het vorige onderzoek in 2002 de trend van een groeiend percentage kinderen met een cariësvrije tijdelijke dentitie en een cariësvrije blijvende dentitie zich heeft voortgezet. Bij de niet-cariësvrije kinderen valt op dat over het algemeen niet de hoeveelheid opgetreden tandcariës (dmfs- en DMFS-score) in de periode 1996-2005 is veranderd, terwijl wel het aantal restauraties bij de 6- en de 12-jarigen significant is afgenomen. De restauratieve verzorgingsgraad van de tijdelijke dentitie bij niet-cariësvrije 6-jarigen nam af van circa 40% in 1996 tot ongeveer 25% in 2005; voor de blijvende dentitie bij de 12-jarigen nam dit percentage af van meer dan 90 tot ongeveer 48. Het percentage 12-jarigen met erosieve gebitsslijtage is in 2005 ten opzichte van 2002 onveranderd gebleven: 24. Het onderzoek toont aan dat er geen toename van tandcariës en erosieve gebitsslijtage is bij de Haagse schooljeugd van 6 en 12 jaar.

Samenvatting van de inaugurele rede uitgesproken door G.M. Raghoebar bij het aanvaarden van het ambt van hoogleraar in de Implantologie en Reconstructieve Preprothetische Chirurgie aan de Faculteit der Medische Wetenschappen van de Rijksuniversiteit Groningen op dinsdag 22 mei 2007.

Na verlies van enkele molaren in het tweede kwadrant verzocht een 73-jarige man zijn huistandarts het kauwvermogen te herstellen. Een implantaatgedragen brug ter plaatse van de edentate regio van gebitselementen 25-27 werd overwogen. Intraoraal werd echter een weke massa aangetroffen. Op het orthopantomogram bleek de benige overgang tussen mondholte en de holte van de sinus maxillaris verdwenen. In eerste instantie werd op basis van een incisiebiopt de diagnose ‘nodulaire fasciitis’ gesteld. Vanwege klinisch agressief gedrag in een korte periode daarna werd echter een maligniteit verondersteld. Histopathologisch onderzoek van een resectiepreparaat bevestigde dit vermoeden. Er bleek sprake van een niet nader te classificeren sarcoom. Algemene stelregel is dat agressieve groei van een afwijking en afwezigheid van een duidelijke benige afscheiding tussen de sinus maxillaris en de mondholte wijzen op een maligniteit totdat het tegendeel is bewezen.

Chirurgische behandeling van een mondholtecarcinoom leidt tot verandering van de orale anatomische structuren. Hierdoor ontstaan beperkingen in het spreken, kauwen en slikken. Een extra functiebeperking treedt op als de patiënt ook postoperatieve radiotherapie moet ondergaan. Implantaatgedragen prothetische constructies kunnen deze beperkte orale functies verbeteren. Tot nu wordt aangeraden in deze gevallen een overkappingsprothese op 4 implantaten te vervaardigen. Een vaste prothetische constructie op slechts 2 implantaten zou een geschikt alternatief kunnen zijn.

Chronische hepatitis B en C zijn levensbedreigende ziekten die met wisselend succes kunnen worden behandeld. Peginterferon-α is onderdeel van de standaardtherapie van zowel chronische hepatitis B als C. Om het ontstaan van resistente virussen te voorkomen, zijn combinatiebehandelingen te verkiezen boven monotherapie. Bij chronische hepatitis B wordt dat gezocht in peginterferon-α in combinatie met nucleosideremmers. Bij chronische hepatitis C kan de combinatie peginterferon-α met ribavirine worden verbeterd met nieuwe proteaseremmers.

Cariologie: Plaqueverwijdering door oude en nieuwe tandenborstels. Restauratieve tandheelkunde: Effect van incorrecte primerapplicatie, Droogtijd van zelfetsende primeradhesieven. Kindertandheelkunde: Kosten-batenanalyse van een voorlichtingsprogramma. Orthodontie: Biomechanisch gedrag van het parodontale ligament, Extractie van premolaren en positie van bovenlip. Preventieve tandheelkunde: Wachten met poetsen niet zinvol na gebruik erosieve drank. Sociale tandheelkunde: Periodiciteit van de gebitscontrole, Patiëntenwens voor periodieke controle.

Tanden bleken - Cariës bij Chinese kinderen - Behandeling van het kindergebit - Temporomandibulaire disfuncties. A.H.B. Schuurs en J.P. van Amerongen: Tanden bleken. Q. Zhang: Caries prevention and prediction in Chinese children. H. Rodd, A.Wray: Quintessentials. Paediatric dentistry/orthodontics 3. Treatment planning for the developing dentition. Laskin DM, Greene CS, Hylander WL (eds.): Temporomandibular disorders. An evidence-based approach to diagnosis and treatment.