Bij 116 patiënten met een non-syndromale vorm van oligodontie werd de dentitie gekarakteriseerd. Hiervoor werd gebruikgemaakt van de zogenaamde ‘tooth agenesis code’, waarmee de verschillende patronen van ontbrekende gebitselementen met een uniek getal kunnen worden aangegeven. De presentatie van ernstige oligodontie bleek erg divers. Slechts 3 patronen kwamen bij deze 116 patiënten 2 keer voor. Per kwadrant beschouwd kwamen in de bovenkaak agenesie van beide premolaren en de laterale incisief enerzijds en agenesie van alle gebitselementen behalve de centrale incisief en de eerste molaar anderzijds het meest frequent voor. In de onderkaak kwam agenesie van de tweede of de beide premolaren het vaakst voor. De evaluatie van behandelingen en het formuleren van restauratieve standaarden voor de behandeling van patiënten met ernstige oligodontie zijn methodologische uitdagingen. Homogene, vergelijkbare subgroepen patiënten van enige grootte zijn moeilijk samen te stellen door de lage prevalentie van ernstige oligodontie en de diversiteit van agenesiepatronen bij beschouwing van de gehele mond.

De perceptie van de ernst van een fout-positieve of fout-negatieve diagnose zou de behandelbeslissing van cariës kunnen beïnvloeden. Om dit te onderzoeken is als maat voor de ernst van de gevolgen van een foute behandelbeslissing de kans op een klacht bij een tuchtcollege gebruikt. Met behulp van een computerprogramma over röntgendiagnostiek en door middel van een schriftelijk vragenformulier aan een groep vierdejaarsstudenten tandheelkunde werd onderzocht of de nauwkeurigheid van hun behandelbeslissing omtrent cariës afhankelijk was van hun beoordeling van de kans op een klacht. Dit bleek nauwelijks het geval te zijn. Wel bleek dat de studenten de kans op een klacht door een foute behandelbeslissing omtrent cariës ruim overschatten.

In 2007 stelde E.J. Kay in een redactioneel in het British Dental Journal de vraag of tandartsen-algemeen practici wel opgeleid dienen te worden aan tandheelkundige opleidingen die verbonden zijn aan (academische) ziekenhuizen. Haar stelling is dat circa 95% van de afstuderende tandartsen de algemene praktijk ingaat en dat de opleiding derhalve ook in die omgeving zou moeten plaatsvinden. Als commentaar hierop wordt echter gesteld dat dit een slecht idee is, omdat het geheel afsnijden van de tandheelkundige opleiding van de academisch-medische omgeving een drastische en ongewenste inperking en verarming van de opleiding betekent. Er wordt echter niet ontkend dat het volgen van stages in de algemene praktijk in een opleidingsprogramma tot tandarts zeer zinvol kan zijn.

Premature contacten kunnen de onderkaak in een maximale occlusiepositie dwingen waarbij de onderkaak zich functioneel niet in de optimale positie bevindt. In dat geval spreekt men van een dwangbeet. Wanneer de onderkaak naar opzij afglijdt, wordt van een laterale dwangbeet gesproken, een afwijking die vaker bij kinderen voorkomt dan bij volwassenen. In 1983 verscheen het proefschrift ‘Mandibular movement patterns: a methodological and clinical investigation of children with a lateral forced bite’. Bij 12 kinderen met en 6 kinderen zonder een laterale dwangbeet werden met een opto-elektronisch apparaat de bewegingen van de onderkaak geregistreerd. De onderkaak bleek alleen bij de kinderen met een laterale dwangbeet verplaatst naar de dwangbeetzijde gedurende open-sluitbewegingen in maximale occlusie en ook, maar in mindere mate, wanneer de premature contacten werden uitgeschakeld door gebruik te maken van gladde beetplaten. Kennelijk is bij kinderen met een laterale dwangbeet de coördinatie van het neuromusculaire systeem van het kauwstelsel verstoord. Ook in latere onderzoeken werden identieke bevindingen gedaan. Op grond hiervan kan worden gesteld dat laterale dwangbeten bij kinderen zo vroeg mogelijk geëlimineerd moeten worden om een normale groei en ontwikkeling van het tand-kaakstelsel te bevorderen.

Dental Health International Nederland (DHIN) is een in 1976 opgerichte Nederlandse organisatie die als doelstelling heeft het verbeteren van de mondgezondheid in ontwikkelingslanden. In 2008 hebben DHIN en Help International Dental Technicians in samenwerking met het Ivoren Kruis en het World Health Organization Collaborating Centre Nijmegen de doelstellingen opnieuw gedefinieerd. Het streven is nog altijd de verbetering van de mondgezondheid in lagelonenlanden met als prioriteiten preventieve tandheelkunde en versterking van bestaande lokale organisaties. Dental Health International Nederland wil naast een facilitair bedrijf voor zorgverleners in de mondzorg in lagelonenlanden ook een kenniscentrum zijn voor tandartsen en mondhygiënisten die als vrijwilliger in deze landen willen werken.

Restauratieve tandheelkunde: Breukweerstand van glasionomeercementrestauraties. Prothetische tandheelkunde: Zirconiumbruggen na 3 jaar, Zirconium inlaybruggen na 1 jaar. Orthodontie: Adhesie van cariogene streptokokken op orthodontische materialen, Verschillen in botombouw tussen onder- en bovenkaak, Ruimteontwikkeling en molaareruptie in de bovenkaak. Gebitspathologie: Vergelijking van 3 bleekmethoden.

Odontogene infecties frequent bron van sinusitis. Slechte mondhygiëne en overmatig drinken verhogen risico orale kanker. Opleiding tandheelkunde in algemene praktijk?. Wetenschap verankeren binnen de orthodontie. Bloeddrukmeter implanteerbaar. Lareb start campagne: ‘Melden moet!’. Nieuw reinigingsproduct voor gebitsprothesen, Agenda uitgelicht: Autisme en PDD-NOS. NTvT digitaal: Farmacotherapeutisch Kompas online te raadplegen. Stelling: In de opleiding tandheelkunde moet een verplicht stagejaar in de algemene praktijk worden opgenomen.