Het doel van een wortelkanaalbehandeling is het voorkómen of elimineren van parodontitis apicalis. Enige jaren geleden zijn in Nederland 2 classificatiesystemen ingevoerd met als doel een onderscheid te kunnen maken tussen een ongecompliceerde en een gecompliceerde wortelkanaalbehandeling: de Dutch Endodontic Treatment Index en de Classificatie Endodontische Behandeling. Voorafgaand aan een wortelkanaalbehandeling kunnen hiermee de moeilijkheidsgraad en het behandelrisico worden beoordeeld en de uitkomst daarvan kan worden meegewogen in de beslissing de behandeling zelf uit te voeren of de patiënt te verwijzen naar een tandarts-endodontoloog. Drie klinische casussen illustreren dat endodontische behandelingen een groot risico met zich mee kunnen brengen en welke complicaties kunnen worden voorkomen door deze classificatiesystemen te gebruiken.

Restauratieve behandelingen komen bij tuchtcolleges niet vaak aan de orde. De aard van de klachten en de uitspraken daarover en de visie op cariës die daaruit spreekt, zijn echter zorgwekkend. Veelal betreft het gevallen van vermeende nalatigheid omdat niet of te laat restauraties zijn vervaardigd. Werken volgens de moderne opvattingen aangaande cariësmanagement, waarbij een ziektegericht, minimaal invasief beleid wordt aanbevolen, zou kunnen leiden tot een groter risico op verwijten van nalatigheid. Zoals op veel terreinen is de oplossing gelegen in een goede documentatie en een goede communicatie met de patiënt. Een goede documentatie bestaat uit registratie van cariësbeoordeling en van preventief management, inclusief risicoanalyse en monitoring. Daarnaast is training in cariësdetectie, -diagnostiek, en -behandeling noodzakelijk om zo tot meer uniformiteit in cariësmanagement te komen.

Complicaties en mislukkingen zijn onvermijdelijk in de dentoalveolaire chirurgie, maar kunnen tot een minimum worden beperkt indien de behandeling op de juiste wijze wordt uitgevoerd. Desalniettemin moet rekening worden gehouden met een bepaald percentage aan complicaties en mislukkingen en behoort de patiënt daarvan op de hoogte te worden gesteld voorafgaande aan de ingreep. Zij worden verwijtbaar als aantoonbaar onvoldoende diagnostiek is verricht of wanneer de behandeling ondeskundig is uitgevoerd. Onvoldoende voorlichting, ook als de patiënt wordt verwezen, moet ook als verwijtbaar gedrag worden gekenmerkt, zeker in de context van de Wet op de geneeskundige behandelingsovereenkomst.

In de literatuur gedocumenteerde risico’s van een orthodontische behandeling zijn glazuurschade, wortelresorptie, schade aan het parodontium, kaakgewrichtsklachten, verlies van vitaliteit van gebitselementen, behandeldoel niet bereikt en recidief. Glazuurschade in de vorm van irreversibele demineralisatie kan tijdens een behandeling met vaste apparatuur ontstaan door onvoldoende mondverzorging. Wortelresorptie komt voor, maar zelden in ernstige mate. Individuele aanleg is van doorslaggevend belang en er zijn ook genetische factoren. Schade aan het parodontium treedt op in de vorm van gingivarecessies. Kaakgewrichtsklachten en verlies van vitaliteit van gebitselementen komen nauwelijks voor. Niet bereiken van het behandeldoel is gerelateerd aan het overeengekomen behandeldoel en afhankelijk van de kennis en kunde van de zorgverlener, de medewerking van de patiënt en factoren buiten ieders macht. Recidief komt veelvuldig voor, maar is op zich geen risico van een orthodontische behandeling. Het grootste risico is het achterwege laten van adequate voorlichting over alle (on)mogelijkheden en mogelijke gevolgen.

De ontwikkeling van nieuwe procedures heeft ertoe geleid dat een hematopoëtische stamceltransplantatie tegenwoordig ook kan worden toegepast bij patiënten die vroeger niet hiervoor in aanmerking kwamen, zoals ouderen. Tevens leiden deze ontwikkelingen tot verschuivingen in het spectrum van complicaties als gevolg van hematopoëtische stamceltransplantatie. In dit artikel komen de belangrijkste principes van hematopoëtische stamceltransplantatie aan de orde en de verschillende orale complicaties die hierbij kunnen optreden: mucositis, infecties, bloedingen, graft-versus-hostziekte, xerostomie, hyposialie, smaakverandering, secundaire tumoren, osteoporose, osteonecrose en groei- en ontwikkelingsstoornissen. Tot slot wordt aandacht besteed aan de rol van mondzorgverleners bij een hematopoëtische stamceltransplantatie.

Mondziekten en kaakchirurgie: Stamceltransplantatie en mondgezondheid. Materiaalkunde: Hechtsterkte van 6 adhesieven na 1 jaar.

Effect bleken op hardheid tandglazuur verwaarloosbaar klein. Hoofdpijn, griep en spierpijn meest voorkomende klachten bij Nederlanders. Geen meerwaarde van desinfectie bij ART-restauraties. Stamceltransplantatie heeft groot effect op mondgezondheid. Bijna kwart oudere patiënten krijgt niet de benodigde medicijnen. Wervende dvd en website ter promotie van de het vak tandartsassistent. Cursus cariëspreventie voor mondhygiënisten. Stelling:‘Het gebruik van mobiele telefoons door patiënten stoort mij bijzonder tijdens de tandheelkundige behandeling.’ Gebruik burgerservicenummer verplicht per 1 juni.