Af en toe krijgen we in de wetenschappelijke literatuur een verondersteld nieuwe, onverwachte, min of meer revolutionaire behandelmethode van een bepaalde afwijking, gebrek of ziekte voorgeschoteld, naar aanleiding waarvan de auteur zelf vindt dat hij legitiem uit zijn dak mag gaan en waarvoor de buitenwereld met onmiddellijke ingang door het stof moet. De auteur meldt dan in de titel dat er sprake is van een nieuw ‘paradigma’, of tenminste een verschuiving van het oude, en getuigt daarmee impliciet van zijn of haar (het zijn bijna altijd mannen die dat doen) verbazing over de eigen genialiteit.