Zoek in het NTvT archief

Er zijn 3 zoekresultaten gevonden.

  • Wensgeneeskunde en wenstandheelkunde: juridische aspecten

    D.J. Witter, W.G. Brands, J.J. Kole, N.H.J. Creugers

    4 januari 2019

    NTvT januari 2019 Visie

  • Wensgeneeskunde/-tandheelkunde betreft (be)handelingen zonder direct medische/tandheelkundige noodzaak. Binnen de reguliere geneeskunde/tandheelkunde geldt een klassieke trias: 1. symptomen van ziekte leiden na onderzoek tot 2. een diagnose, vervolgens tot 3. een voorstel voor behandeling door de zorgverlener. Bij wensgeneeskunde ligt de nadruk op wat de patiënt wil en wenst. Wensgeneeskundige behandeling betreft medisch handelen, vaak op verzoek van de patiënt, en moet worden onderscheiden van gezamenlijke besluitvorming, een vorm van communicatie om aansluiting te zoeken bij preferenties van de patiënt en de patiënt actief bij zijn behandeling te betrekken. De Wet kwaliteit, klachten en geschillen zorg bepaalt dat zorgverleners goede zorg moeten verlenen: van goed niveau, veilig, doeltreffend, doelmatig en cliëntgericht, tijdig verleend, en afgestemd op de reële behoefte van de cliënt. Goede zorg wordt afgemeten aan de professionele standaard. Dit kan in juridische zin de tegemoetkoming aan een bepaalde wens tot behandeling zonder medische noodzaak beperken.

  • Wensgeneeskunde en wenstandheel­kunde: medisch-ethische aspecten

    D.J. Witter, J.J. Kole, W.G. Brands, N.H.J. Creugers

    7 december 2018

    NTvT december 2018 Visie

  • Met wensgeneeskunde worden medische (be)handelingen zonder direct medische noodzaak aangeduid. Bij dergelijke behandelingen kunnen medisch-ethische principes onder druk komen: de autonomie van de patiënt wanneer wensen voortkomen uit sociale druk, ‘het goeddoen’ als het (achterliggende) doel en de gevolgen onduidelijk zijn, en ‘het niet-schaden’ als dit onmogelijk blijkt. Ook rechtvaardigheid komt in het gedrang wanneer vooral mensen met een betere sociaaleconomische achtergrond gebruik kunnen maken van wensgeneeskunde. Ongeacht of het wensgeneeskunde of reguliere geneeskunde betreft, respect voor de menselijke waardigheid en persoonlijke integriteit van de patiënt blijft leidend. Vanuit deugd- en zorgethiek worden kwaliteiten benadrukt om een goed zorgverlener te zijn, zoals zorgzaamheid, compassie, solidariteit, eerlijkheid en persoonlijke inzet. Er is veel ethisch debat over wensgeneeskunde. Enkele belangrijke aspecten die daarbij naar voren komen, zijn dat risico’s op schade beperkt zouden moeten blijven, de menselijke waardigheid en integriteit zouden moeten worden gerespecteerd, dat mensen echt worden geholpen en dat het rechtvaardigheidsprincipe overeind blijft .

  • Wensgeneeskunde en wens­tandheelkunde: wat wordt ermee bedoeld?

    D.J. Witter, W.G. Brands, J.J. Kole, N.H.J. Creugers

    9 november 2018

    NTvT november 2018 Visie

  • Met wensgeneeskunde worden medische handelingen aangeduid die zonder direct medische noodzaak worden uitgevoerd. Bij wensgeneeskunde overheerst de wens van de patiënt, maar het wordt indirect ook bevorderd door zorgverleners, (farmaceutische) producenten en zorgverzekeraars. Vaak betreft wensgeneeskunde verbetering van het uiterlijk of van prestaties, daarom wordt het ook wel als verbetergeneeskunde aangeduid. Het onderscheid tussen reguliere geneeskunde en wensgeneeskunde is vaag: de grens tussen ziekte en gezondheid, tussen normaal en abnormaal functioneren is niet scherp te trekken en bovendien tijd- en plaatsgebonden. Wensgeneeskunde valt buiten het basispakket van zorgverzekeraars en wordt door de patiënt zelf betaald. Dat ‘zelf betalen’ is echter geen allesbepalend criterium voor wensgeneeskunde. Door biotechnologische ontwikkelingen neemt de omvang van wensgeneeskunde toe. Een aantal tandheelkundige behandelingen zou als wenstandheelkunde kunnen worden aangemerkt, bijvoorbeeld in het kader van cosmetische tandheelkunde, orthodontie of implantologie. Wensgeneeskundige behandelingen genezen weliswaar geen ziekte, maar kunnen wel de gezondheid bevorderen.

Selecteer zoekcriteria