Zoek in het NTvT archief

Er zijn 6 zoekresultaten gevonden.

  • De bilaterale sagittale splijtingsosteotomie (BSSO) is een operatietechniek die wordt gebruikt om hypoplasie, hyperplasie of scheefgroei van de onderkaak te corrigeren. Het risico op complicaties bij de BSSO met splijttang en splijthevels, de zogenoemde splijttang-splijtheveltechniek, en de voorspelbaarheid van deze techniek werden geanalyseerd. De gemiddelde prevalentie van complicaties bij klassieke BSSO-technieken werd door middel van een literatuuronderzoek vastgesteld. Met klassieke technieken kwam een bad split voor in 2,3% van de geopereerde zijden, verwijdering van het osteosynthesemateriaal vanwege klachten bij 11,2% van de patiënten en permanente gevoelsstoornissen van het verzorgingsgebied van de nervus mentalis bij 33,9% van de patiënten. Bij BSSO met splijttang en splijthevels kwam een bad split voor in 2,0% van de geopereerde zijden, noodzakelijke verwijdering van osteosynthesemateriaal bij 5,6% van de patiënten en permanente gevoelsstoornissen van de onderlip bij 9,9% van de patiënten. Verwijdering van derde molaren tijdens BSSO geeft mogelijk een kleine verhoging van het risico op een bad split, maar heeft geen invloed op andere complicaties. Geconcludeerd kan worden dat een BSSO uitgevoerd met de splijttang-splijtheveltechniek een betrouwbare techniek is, met een opvallend lage prevalentie van permanente gevoelsstoornissen van de onderlip.

  • Vervanging van ernstig beschadigde molaren met behulp van 3D-technieken

    J.P. Verweij, D. Anssari Moin, G. Mensink, D. Wismeijer, J.P.R. van Merkesteyn

    5 januari 2018

    NTvT januari 2018 Casuïstiek

  • Ernstig beschadigde molaren kunnen door autotransplantatie worden vervangen met behulp van 3D-technieken. Bij een 18-jarige patiënt werden gebitselementen 18, 38 en 48 gebruikt om respectievelijk de gebitselementen 14, 36 en 37 te vervangen. Preoperatief werd met behulp van 3D-beeldvorming de breedte van de kroon en wortelafvorming van de gebitselementen 18, 38 en 48 geanalyseerd. Tijdens de autotransplantatieprocedure werd de nieuwe tandkas gevormd met behulp van 3D-geprinte replica’s van de donorelementen, om zo iatrogene schade van de daadwerkelijke donorelementen te voorkomen. De extra-alveolaire tijd was minder dan 2 minuten bij alle donormolaren. Bij postoperatieve controle was fysiologische integratie te zien van de getransplanteerde molaren. Er was geen sprake van ankylose. Autotransplantatie met behulp van 3D-technieken kan ingewikkelde procedures mogelijk maken met succesvol resultaat.

  • Incisietechnieken bij verwijdering van geïmpacteerde derde molaren in de onderkaak

    J.T. Wes, J.P. Verweij, T. van der Ploeg, J.P.R. van Merkesteyn, J.J. de Mol van Otterloo

    8 december 2017

    NTvT December 2017 Onderzoek en wetenschap

  • In de literatuur zijn verschillende incisietechnieken beschreven om geïmpacteerde derde molaren in de onderkaak te verwijderen, bijvoorbeeld de flapincisie, de envelopincisie, de distale incisie en de gemodificeerde envelopincisie. Het doel van het onderzoek was het in kaart brengen van de door mka-chirurgen gebruikte incisie­technieken in Nederland bij verwijdering van geïmpacteerde derde molaren in de onderkaak. Alle leden van de Nederlandse Vereniging van Mondzieken, Kaak- en Aangezichtschirurgie (NVMKA) werd een enquête gestuurd. Er kon worden aangeven welke incisietechniek standaard werd gebruikt bij het verwijderen van respectievelijk een mesiaal, rechtstandige of een distaal geïmpacteerde derde molaar in de onderkaak. Van de 323 verzonden enquêtes werden er 172 geretourneerd (53,3% respons). De flapincisie en de distale incisie waren de meest gebruikte incisies door mka-chirurgen (in opleiding) in Nederland. Het academisch opleidingscentrum lijkt een blijvende impact te hebben op de manier van verwijdering van de derde molaar. Tevens lijkt een mka-chirurg de behandeling vaker in zittende positie uit te voeren dan een mka-chirurg in opleiding.

  • Veiligheid en voorspelbaarheid van BSSO met splijttang en splijthevels

    Op 12 september 2017 promoveerde Jop P. Verweij aan de Universiteit Leiden op zijn proefschrift ‘Bilateral sagittal split osteotomy. Risk factors for complications and predictability of the splitter-separator technique ’. Promotor was prof. dr. J.P.R. van Merkesteyn en copromotoren waren...

  • De 3D-geprinte boormal voor de bilaterale sagittale splijtingsosteotomie

    J.T. Wes, P.N.W.J. Houppermans, J.P. Verweij, G. Mensink, N. Liberton, J.P.R. van Merkesteyn

    9 september 2016

    NTvT september 2016 Visie

  • De bilaterale sagittale splijtingsosteotomie (BSSO) is een veel gebruikte chirurgische techniek binnen de orthognatische chirurgie. Het specifieke osteotomie-ontwerp kan per kliniek verschillen. Wat echter de beste positie is van de zaagsneden bij een BSSO blijft de vraag en kan wellicht ook per patiënt verschillen. Daarnaast kan standaardisatie, voor bijvoorbeeld onderzoek, gewenst zijn. Wellicht zou preoperatieve planning met een ‘boormal’ om hiermee individueel geplande zaagsneden te kunnen plaatsen tijdens de BSSO een meerwaarde zijn. Voor dit doel werd bij een patiënt een preoperatieve 3D-geprinte biocompatibele boormal vervaardigd. Het verschil tussen de preoperatief bepaalde zaag­snede met behulp van deze boormal en de daadwerkelijk uitgevoerde zaagsnede was nog groot.

  • Autotransplantatie 2.0. Overwegingen, uitkomsten en nieuwste technieken

    J.P. Verweij, D. Anssari Moin, G. Mensink, D. Wismeijer, J.P.R. van Merkesteyn

    8 juli 2016

    NTvT juli en augustus 2016 Visie

  • Autotransplantatie is een waardevolle techniek die een fysiologische vorm van tandvervanging biedt aan patiënten met missende gebitselementen. Gebitselementen met een open apex (50-75% wortelafvorming) zullen na autotransplantatie vitaal ingroeien. Het succespercentage na autotransplantatie is 82. De overige 18% kan doorgaans met een eenvoudige aanvullende behandeling alsnog succesvol worden behandeld. De 10-jaarsoverleving na autotransplantatie is meer dan 90%. Het toepassen van driedimensionale technieken maakt het mogelijk om preoperatief een replica van het donorelement te vervaardigen. Hiermee kan de nieuwe tandkas op de ontvangstlocatie worden geprepareerd nog vóór extractie van het transplantaat. Deze techniek reduceert de extra-alveolaire tijd van het donorelement en minimaliseert de kans op iatrogene schade. Dit resulteert in een gestroomlijnde procedure, waardoor een betere planning met betere resultaten mogelijk is.

Selecteer zoekcriteria