× ABONNEREN

Het is niet al goud wat blinkt

Door op 04-12-2020
  • Mening over orthodontie
  • Waar legt u de grens, of is het beter geen grens te leggen?
  • Reacties (1)

Reacties

Friday 18th December 2020 — R.J.M. Gruythuysen

Weer een themanummer dat zeer de moeite waard is. Deze keer over orthodontie. Mijn complimenten aan de auteurs en de redacteur (ik kwam wel een kleine verschrijving tegen in het redactionele artikel: sinds 1914 worden niet ‘tandheelkundigen’ maar tandartsen opgeleid) die dit themanummer onder zijn hoede nam. Relevante informatie voor de algemeen practicus; pijnpunten als retentie, wortelresorptie en het optreden van witte vlekken werden niet geschuwd. En dat is precies waar het in de wetenschap om draait.

We moeten ons niet op de borst kloppen voor wat we allemaal presteren, maar twijfels uitspreken en nagaan wat we kunnen beter kunnen doen. Overigens mogen we van de patiënt bij preventie van wittevleklaesies niet teveel verwachten als wij niet ons best doen om ‘instructie’ (eenzijdige communicatie) te vervangen door ‘motiverende gespreksvoering’ (MGV). En ja, goed worden in MGV vereist een lange intensieve training.

In de wetenschap signaleren we volop ontwikkelingen. Maar wetenschappelijk bewijs leidt lang niet altijd tot ‘inkeer’. Bijvoorbeeld in de kindertandheelkunde heb ik nog weinig gezien van ‘inkeer’ op een enkele uitzondering na. Om de pijnpunten in de mondzorg voor kinderen, zoals overbehandeling in de aanpak van het cariësprobleem en de inzet van farmacologische middelen (narcose!) als onderdeel daarvan, wordt vooralsnog met een brede boog heen gelopen. Wordt het geen tijd dat de kindertandheelkunde even volwassen wordt als diverse andere disciplines in de mondzorg en wat meer zelfreflectie toont? Dat zal het voor orthodontisten ook een stuk eenvoudiger maken om doelmatige zorg te leveren.

Om ook te reageren moet u eerst inloggen (alleen voor abonnees).

Nog geen abonnee? Registreer vandaag nog