×

Risicofactoren voor levensduur restauratie

Restauratieve tandheelkunde

Door op 06-03-2020
  • Leestip
  • Bron
  • Reacties (0)

Kennis over factoren die de levensduur van klasse II-restauraties beïnvloeden kan de patiëntenzorg verbeteren. De meeste klinische onderzoeken over tandheelkundige restauraties evalueren nieuwe materialen en technieken, meestal met geselecteerde patiëntgroepen in een universitaire setting. Vaak is de steekproef te laag en de observatieperiode te kort. Systematische literatuuronderzoeken gebaseerd op dit type onderzoek laten zien dat composiet­restauraties een uitstekende overlevingsduur hebben. Er is echter toenemende steun voor de stelling dat type materiaal alleen niet de meest doorslaggevende factor is in de levensduur van een restauratie. Klinisch retrospectief en praktijkgebaseerde onderzoeken lieten zien dat patiëntgerelateerde factoren als cariësrisico, bruxisme en sociaal-economische status (SES) belangrijke variabelen zijn. Ook spelen tandartsfactoren een rol, vooral klinische vaardigheden en behandelbeslissingen. Het doel van dit praktijkgebaseerde onderzoek was na te gaan wat de invloed van mogelijke risicofactoren was (op het niveau van praktijk, patiënt, gebitselement en restauratie) op de levensduur van directe klasse II-restauraties.

Elektronische patiëntendossiers uit 11 tandartspraktijken werden verzameld en ruim 31.000 restauraties gemaakt tussen januari 2015 en oktober 2017 werden geanalyseerd. De jaarlijkse uitval (annual failure rate; AFR) van de restauraties werd berekend. De observatietijd bedroeg tussen de 0 en 2,7 jaar, wat resulteerde in een gemiddelde AFR van 8% na 2 jaar. Er bestond een groot verschil in AFR tussen de verschillende operateurs. Diverse patiëntgerelateerde variabelen speelden een rol: leeftijd (hazard ratio 1,4), algemene gezondheid (hr 1,5), parodontale status (hr 1,2), cariësrisico en risico voor parafunctionele gewoonten (hr 1,7), restauratie in molaar (hr 1,4), restauraties in endodontisch behandeld gebitselement (hr 1,9) en meervlaksrestauraties (hr 1,3). Restauraties geplaatst vanwege breuk moesten eerder vervangen worden dan restauraties wegens cariës. Als patiëntgerelateerde factoren werden geëxcludeerd, werd het effect van de variabelen operateur, leeftijd patiënt en endodontische behandeling groter; het effect van de diagnose nam af en de invloed van SES werd significant.

Conclusie. Een brede variatie van riscofactoren op het niveau van praktijk, patiënt en gebitselement beïnvloedden de levensduur van de restauratie.

Leestip

In de volgende NTVT-editie verschijnt een Nederlandse bewerking van dit artikel.

Bron

Laske M, Opdam NJM, Bronkhorst EM, Braspenning JCC, Huysmans MCDNJM. Risk factors for dental restoration survival: a practice-based study. J Dent Res 2019; 98: 414-422.

Log in om een reactie te plaatsen

Nog geen abonnee? Registreer vandaag nog