× ABONNEREN

Tandheelkunde en gezondheidsrecht 6. Het effect van zelfregulatie in de mondzorg

  • Reacties (0)

Samenvatting

Er kunnen zich situaties voordoen waarin een tandarts in het belang van de patiënt van een richtlijn of een protocol mag en zelfs moet afwijken. In principe gaat het bij het volgen of afwijken van zelfregulatie om de vraag op wie de bewijslast rust.

Regels die zijn opgesteld door de beroepsgroep of door een organisatie waaraan een tandarts verbonden is (zelfregulatie), hebben een groter juridisch effect op de mondzorg dan veel tandartsen beseffen. Een tandarts mag van deze regels alleen afwijken als hij dit gemotiveerd doet vanuit het belang van de patiënt. Zelfregulatie kan relevant zijn op het niveau van de beroepsgroep, op het niveau van de organisatie of op individueel niveau. Zelfregulatie zou moeten voldoen aan een aantal criteria om van toepassing te zijn op een hele beroepsgroep, te weten: voldoende gezaghebbend zijn, een juiste verhouding hebben tot bestaande wet- en regelgeving en zowel de beroepsgroep als patiënten moeten op eenvoudige wijze kennis kunnen nemen van de zelfregulatie. De werking van zelf regulatie kan soms beperkt zijn tot een bepaalde groep, bijvoorbeeld tandartsen die een medewerkersovereenkomst met een bepaalde zorgverzekeraar hebben gesloten of die in een bepaalde instelling werken. Zelfregulatie kan niet alleen leiden tot aansprakelijkheid van een hulpverlener, maar zou in theorie ook kunnen leiden tot aansprakelijkheid van de opstellers van zelfregulatie.

Dit programma is niet meer geaccrediteerd en kan daarom niet meer worden aangeschaft

Lees verder

Meer lezen? Log in of word abonnee