Cobijt 35 jaar actief voor bijzondere tandheelkunde

Op vrijdag 26 en zaterdag 27 september vond het lustrumcongres van Cobijt plaats met het thema ‘Grenzen’. Cobijt is al 35 jaar actief als vereniging die zich hard maakt voor de zorg in de bijzondere tandheelkunde. De leden zijn de drijvende kracht achter deze club en dat was duidelijk zichtbaar in de opkomst en betrokkenheid bij dit congres.

De aftrap van de congresdag op vrijdag werd verzorgd door mondhygiënist Heidi Peeters. Zij vertelde bevlogen over haar vrijwilligerswerk voor Dutch Dental Care in Kenia. Naast haar werkzaamheden als mondhygiënist is zij coach voor tandheelkundig personeel. Vanuit haar visie over diverse leerzones benaderde ze haar persoonlijke belevenissen bij deze reizen. Soms moet je een grens over en als team kun je elke uitdaging aan, luidde haar conclusie.

Prof. dr. Marco Cune, hoogleraar Restauratieve en Reconstructieve Tandheelkunde en werkzaam bij een CBT, vertelde over (on)begrensde mogelijkheden vanuit restauratief oogpunt. Zo zijn jong afgestudeerde tandartsen opgeleid met kennis van adhesieve tandheelkunde en denken zij daarom optimaal invasief en aan duurzaamheid van een restauratie. Het verschil tussen overlevings- en succespercentage werd getipt om als uitleg over die duurzaamheid aan je patiënt te gebruiken. Aan de hand van diverse literatuurvoorbeelden werd duidelijk gemaakt dat het succes van een directe of indirecte restauratie afhankelijk kan zijn van diverse mitigerende factoren, zoals vitaal of avitaal gebitselement, wel of geen rubberdamgebruik, wel of geen knobbeloverkapping, wel of geen IDS-toepassing, toepassing van Deep Margin Elevation en zeker ook ervaring van de behandelaar.

Spreker Lex Bezemer was een aangename verbinder tussen de vakinhoudelijke sprekers. Als ervaringsdeskundige in de bijzondere tandheelkunde kon hij de zaal op inspirerende wijze vertellen hoe hij uitgroeide van slecht verstaanbare tiener tot een mondige volwassene in de journalistiek. Inmiddels is hij woordvoerder van Havenbedrijf Rotterdam. Hij gaf een blik op de bedrijvigheid in de haven van Rotterdam, waar alles samen komt. In het kader van ‘grenzen en begrenzen’, wist sociotherapeut en trainer Noortje Roosen de aanwezigen mee te nemen in de wereld van de borderline persoonlijkheidsstoornis. De gevoeligheid in het maken van contact ligt ten grondslag aan de problematiek, waarbij grensoverschrijdend gedrag geen zeldzaamheid is. Er werden tips gedeeld om te herkennen en te voorkomen dat patiënten met psychische problematiek uit de window-of-tolerance schieten.

Na de lunch was dr. Justin Pijpe aan de beurt. Als mka-chirurg en implantoloog is hij bekend met de uitdagingen van atrofie van het kaakbot. De diverse toepassingen bij het pre-implantologisch herstellen van kaakbotvolumes werden getoond, zoals gebruikmaken van ramusbot, kinbot, tuberbot, distractieosteotomie, schedeldakbot of heupbot. Als zelfs daarmee de grenzen worden bereikt, kan er nog uitgeweken worden naar extreem korte of zeer smalle implantaten of de Additively Manufactured Subperiosteal Jaw Implant-methode. Ten slotte ging veel aandacht uit naar toepassing van zygoma-implantaten bij een extreem geresorbeerde maxilla. Bij een goede indicatiestelling en teambenadering werd er een hoog overlevingspercentage getoond in de studies waarvoor hij een bijdrage levert vanuit het Erasmus MC. Als laatste hield Sander Dekkers vanuit zijn functie als physician assistant op de Psychiatrisch medische unit van het Radboudumc hij een beeldend verhaal over de werking van het brein en het lichaam bij verslaving. Er werd vooral ingegaan op de toenemende afhankelijkheid van sterke pijnstillers zoals opioïden. Belangrijkste boodschap was dat wij als voorschrijvend behandelaren een rol hebben in het inschatten van mogelijke verslavingsgevoeligheid van een patiënt, dat wij ons bewust moeten zijn van kortdurend voorschrift van opiaten en dat we zorgdragen voor nazorg op medicatiegebruik.

Op zaterdagochtend was er tijd gemaakt voor 2worskhops. De ene groep discussieerde over morele dilemma’s in de zorgverlening, terwijl de andere groep onder leiding van Cor Hoffer training kreeg in cultuursensitieve communicatie in de mondzorg. Dit houdt in dat de zorgverlener zich bewust is van de invloed van cultuur op de behandelrelatie.

Willemijn E. Schulte, redacteur