Zoveel meer dan het corrigeren van alleen de kaakrelatie

Het is een grote eer om als Amsterdamse gastredacteuren dit themanummer van het Nederlands Tijdschrift Voor Tandheelkunde te mogen verzorgen over onze gemeenschappelijke passie: orthognatische chirurgie.

De Nederlandse mka-chirurgie is traditioneel sterk verweven met internationale ontwikkelingen binnen dit vakgebied. Verscheidene onderzoeksgroepen in Nederland hebben daaraan een belangrijke bijdrage geleverd. In Nijmegen werd onder prof. Freihofer, afkomstig uit Zürich, een belangrijk chirurgisch fundament gelegd. Tegelijkertijd droeg de latere hoogleraar Stoelinga in Arnhem in belangrijke mate bij aan de verdere ontwikkeling van de orthognatische chirurgie, mede geïnspireerd door ontwikkelingen uit de Verenigde Staten.

Orthognatisch Amsterdam is onlosmakelijk verbonden met prof. Tuinzing. Hij onderkende al vroeg het belang van multidisciplinaire samenwerking en gedeelde besluitvorming met de patiënt. Die samenwerking betrof niet alleen de orthodontie, maar ook de restauratieve tandheelkunde, prothetiek en psychologie, onder meer in de persoon van prof. Hakman.
Nederland heeft altijd een belangrijke klinische en wetenschappelijke rol gespeeld binnen de orthognatische chirurgie. Vanuit vrijwel alle academische centra en vele geaffilieerde algemene ziekenhuizen zijn relevante bijdragen aan dit vakgebied geleverd. Het NTVT heeft daarbij vaker gediend als platform om kennis over dit boeiende, maar complexe subspecialisme binnen de mka-chirurgie te delen.

Dit themanummer laat zien hoe breed de orthognatische chirurgie inmiddels is geworden en dat het meer is dan het corrigeren van een kaakrelatie alleen. In de verschillende bijdragen komen zowel klassieke als actuele vragen aan bod: blijft wat wij operatief corrigeren ook op lange termijn behouden? Hoe verhoudt het corrigeren van een beet zich tot het behandelen van het gehele gezicht? En hoe wegen we functie, esthetiek en kwaliteit van leven in de besluitvorming? Ook de voorbereiding is veranderd: restauratieve doelen, digitale planning en patiëntspecifieke hulpmiddelen dwingen tot verder vooruitdenken dan de osteotomie alleen. Daartegenover staat de noodzaak tot terughoudendheid en nuance, bijvoorbeeld bij kaakgewrichtsklachten of bij technieken zoals distractie-osteogenese, die niet voor iedereen bedoeld zijn maar in geselecteerde gevallen juist veel kunnen betekenen.

Wij zijn trots op het gevarieerde en verdiepende themanummer dat nu voor u ligt. Wij danken de collega’s uit alle windstreken van harte voor hun welwillende, tijdige en bijzonder waardevolle bijdragen en wensen u veel leesplezier.

prof. dr. Eddy Becking en dr. Tom van Riet,
gastredacteuren