Stabiliteit van de orthodontisch-kaakchirurgische behandeling van de open beet in het front

De stabiliteit van het behandelingsresultaat na een Le Fort I-intrusieosteotomie, al dan niet gecombineerd met een bilaterale sagittale splijtingsosteotomie, werd onderzocht bij 267 patiënten met een hyperplasie van de bovenkaak, een Klasse I- of II-occlusie en een open beet in het front. De skelettale en dentoalveolaire stabiliteit van de bovenkaak, de ruimtelijke positieveranderingen van de onderkaak en de boven- en onderincisieven werden gemeten op röntgenschedelprofielopnamen. Transversale veranderingen binnen de tandboog werden gemeten op gebitsmodellen. De gemiddelde followup was 69 maanden. Patiënten met een open beet in het front hadden na een Le fort I-intrusieosteotomie (al dan niet in meerdere segmenten en al dan niet gecombineerd met een sagittale splijtingsosteotomie in de onderkaak) een goede skelettale stabiliteit. Met rigide plaat- en schroeffixatie kon een nog betere stabiliteit in boven- en onderkaak worden bereikt dan na fixatie met draadligaturen. Aanzienlijk transversaal recidief werd gezien na zowel orthodontische als chirurgische verbreding van de boventandboog. De gemiddelde overbite van alle patiënten behandeld tussen 1978 en 1993 bedroeg 1,24 mm. Bij 19% van de patiënten was geen verticale overlap tussen boven- en onderincisieven meer aanwezig.

Read English abstract

Stability of surgical-orthodontic treatment of anterior open bite deformities

A sample of 267 patients with maxillary hyperplasia, a Class I or Class II occlusion and anterior open bite, collected from three different institutions, was analysed regarding stability after Le Fort I intrusion osteotomies or bimaxillary osteotomies. Skeletal and dento-alveolar stability of the maxilla, postional changes of the mandible and of incisors were evaluated on cephalometric radiographs. The stability of maxillary arch dimensions after correction of the open bite is measured on dental casts. Patients with anterior open bite, treated with a Le Fort I osteotomy in one-piece or in multi-segments, with or without bilateral sagittal split osteotomy exhibited good skeletal stability of the maxilla. Rigid internal fixation showed better maxillary and mandibular stability than intraosseous wire fixation. Considerable relapse of transverse dimensions, however, was measured after orthodontic and surgical expansion. The mean overbite at the 69 months follow-up was 1.24 mm and lacking of overlap between opposing incisors was present in 19%.

Informatie

Rubriek

Onderzoek en wetenschap

Publicatiedatum

1 mei 2001,

Auteur(s)