Onderwijs en parodontologie; ruimte voor verbetering?

Het onderwijs in de parodontologie wordt van oudsher aangeboden aan de studenten tandheelkunde en mondzorgkunde. Daarnaast wordt binnen een particulier initiatief een mbo-niveau aangeboden voor preventieassistenten en paro-preventieassistenten. Het opleiden van al deze mondzorgverleners brengt vergelijkbare uitdagingen met zich mee. Zoals voldoende geschoolde docenten, voldoende patiënten voor praktisch onderwijs en overeenstemming over de inzet van alle mondzorgverleners in het werkveld. Om mondziekten te voorkomen is er - in de lijn met de huidige maatschappelijke uitdagingen, zoals vergrijzing en hoge prevalentie van chronische ziekten - ook in de mondzorg een grote behoefte aan vooral preventieve kennis en focus op het beïnvloeden van leefstijl. Echter, de opleidingscapaciteit van zowel tandartsen als mondhygiënisten is te klein. Hierdoor ligt de preventieve taak op parodontaal gebied van deze mondzorgverleners onder druk. Ook op het gebied van de curatieve behandelingen door deze zorgverleners komen er handen tekort. Daarnaast, lijkt inhoudelijk de kennis van tandartsen zich te verplaatsen, weg van de parodontologie richting de restauratieve tandheelkunde. Ook in de opleiding tot mondhygiënist moest ruimte gemaakt worden voor competenties in wetenschap en curatieve behandelingen binnen de restauratieve tandheelkunde.